Last day in Houtbay

Gisteren zijn we doorgereden naar Houtbay, vlakbij Kaapstad. We reden voorbij de Tafelberg (die je niet kon zien door het slechte weer) en die was gesloten. Echt geluk gehad eergisteren! In Houtbay konden we meteen inchecken in ons hotel. De afrit naar het hotel was erg stijl en ik had al schrik om er terug uit te rijden. Deze angst bleek terecht! Ik probeerde er terug uit te rijden en dit lukte niet en ik botste met de achterkant van de auto tegen het muurtje (gelukkig is er niet al te veel schade aan de auto). Ik zag het niet meer zitten om verder te rijden (dit leek echt onmogelijk!) en dan heeft een Duits koppel onze auto er met heel veel moeite uitgekregen. Volgens hem kon onze auto niet genoeg optrekken om er vlot uit te rijden. We hebben dan maar beslist om onze auto niet meer op de parking van het hotel te zetten, maar buiten op de straat.

Na deze affaire reden we door naar Hout Bay High School waar Sara had afgesproken met Kevin, de man die het vrijwilligersproject leidt waar zij twee jaar geleden mee naar ZA gekomen is. In de school zelf hebben we niet veel gezien, maar het was wel fijn om er even rond te lopen. We wandelden op de speelplaats en er was wel erg veel lawaai dat vanuit de klaslokalen kwam, volgens Sara is dit heel normaal. Hier zagen we ook Adri, een Hollandse vrijwilliger waar Sara ook vrijwilligerswerk mee gedaan had. Hij zei dat zijn vrouw in de kleuter- en lagere school stond, net iets verder op de weg. Daar zijn we vervolgens naartoe gereden en Lida was compleet verrast Sara terug te zien. We hebben de kindjes zien spelen en vechten op de speelplaats. Zo schattig, in hun uniformpjes!

Daarna zijn we iets gaan eten en tegen half 4 zijn we naar het township (Imizamo Yethu) gegaan waar Sara ook vrijwilligerswerk deed. Het concept van de organisatie is dat je in de voormiddag en begin van de namiddag helpt in het schooltje en daarna naar het township gaat om de kinderen te helpen met hun huiswerk of met lezen. Het was er blijkbaar erg veranderd tegenover twee jaar geleden, maar ik vond het best wel indrukwekkend. Als je het township binnenrijdt dan denk je echt ‘wat is me dat hier!’: koterijen, niet te doen! Dan kom je in het bibliotheekje, dat geleid wordt door vrouwen uit het township, en dat ziet er heel mooi uit. De kinderen hebben plaats om er aan een tafel huiswerk te maken en ze konden op stoeltjes lezen. Sara heeft een jongen geholpen met een Engelse tekst, maar hij kon er weinig van. Zijn alfabet lukte niet zo goed en het was dus niet eenvoudig hem te helpen. Ik heb met twee meisjes van 7jaar boekjes gelezen over prinsessen en my little pony. Zo schattig! Die kinderen zijn ook echt gelukkig met kleine dingen. Een van de meisjes had een “ring” van een melkkarton en was daar heel blij mee. Het was haar trouwring :).

Ik ben heel blij dat we de schooltjes en het township bezocht hebben!

Momenteel gaan onze laatste uurtjes in en bereiden we ons voor op een vlucht van 13u naar Istanboel en een van 3,5u naar Zaventem. Jawaddedadde!

Tot snel allemaal!